De wieg van Kloderank ligt in het verhaal Drakenoffer dat ik in de laatste maanden samen met Cees van Schie schreef voor het (hernieuwde) tijdschrift
drab.

Vanwege mijn (te laat) lidmaatschap van het Geheim Verbond van Ridders en Jonkvrouwen (in 1965), had ik altijd al iets met draken. De eerste (tweehoofdige) draak maakte ik in de Tuinstraat, toen ik (hooguit enkele maanden) tekenles had van Pieter de Bodt, Toen al begonnen er lijnen samen te komen: mijn schuilnaam was Guillaume van Ristridin (naar een dolende ridder in de
Geheimen van het Wilde Woud) en mijn eerste geliefde was de dochter van Pieter. Niet dat ik haar in Zaamslag ontmoette, maar ze zat bij me in de klas van het plaatselijke Lyceum.
Kloderank moet een fantasy-verhaal worden. Voorlopig zijn het alleen nog maar kaarten. Geenszins gewone kaarten, maar verhaalkaarten.
Draken vormen op deze site een afzonderlijke rubriek, hoewel er een overlapping is met Kloderank.
De kaarten van Kloderank was een apart boekje; omdat het verkeerd afgesneden was, leidde het een kommervol bestaan. Pas toen ik, terug in Dutchland, een drukker had gevonden, kwam het tweede deel uit:
De kastelen van Vironen (al gemaakt in 2022).
Op deze plek zijn nu eindelijk
De kaarten van Kloderank te zien en te lezen. Het verhaal zelf (zie de vooraankondiging op de laatste bladzijde van
Kloderank) is nog maar ten dele geschreven. Zoals het met verhalen gaat, zullen er nog onverwachte figuren opduiken en zal
Yvean zelf nog veranderen.
Een exploratie door Monique Noorwinde (Dimsterdam 2022)
Vironen
In feite zijn de
Kaarten van Kloderank een soort achtergrondverhaal; uiteindelijk moet het een heel boek worden over Yvean (dat staat al op de laatste bladzijde van de
Kaarten). Dat verhaal gaat niet alleen over Yvean, maar ook over Merre (of Myranda); die kwam, zonder dat ik er erg in had, opeens opduiken.
Inmiddels heb ik ook het tweede achtergrondverhaal af; dat speelt ongeveer 600 jaar eerder. Het is getiteld De kastelen van Vironen. Op de afbeelding voorop staan drie van die kastelen: Tal, met vijf torens, Wittewen, en Ténèste.

De torens van Tal (waar een tovenaar woont) zijn niet erg stabiel; zoals op de laatste bladzijde van Vironen is afgebeeld, zijn er later nog maar twee torens over.
Onder het witte draakje is Wittewen, bijgenaamd: het verblijf van de verlaten vrouwen. Op het plaatje in Vironen, zweeft boven de hoeve een witte fee, met een toverstaf (dat is dezelfde fee die boven mijn lezing, ooit in Groningen gehouden, The translation of Witte Wieven staat (zie: Witte Wieven).
Het gekleurde kasteel is Ténèste, in feite het oudste kasteel van alle kastelen, omgeven door woeste afgronden en diepe dalen (zie: ART). Later is Ténèste meer toegankelijk geworden: Yvean wandelt er gewoon naar toe. De dames in Vironen met de hark en de gieter zijn bezig om Malwillempjeskruid (bilzekruid of dolruid; Verbascum thapsus) te verzorgen. Daar maakten ze soep van, die ze hun echtgenoten voor zetten. De dochter van de ene dame was kundig op het terrein van zwammen (vooral de Amanita muscaria).

Inmiddels is ook het eerste hoofdstuk van Yvean klaar; ik er wacht nog even mee dat op de site te zetten, want ik wil zelf ook eerst weten hoe het verder gaat. Ook ben ik bezig met een derde achtergrondboekje: er zijn al fotos van maar er moet nog tekst bij.