the works and projects of Yseult de Blécourt

 

 

Kunst


Al schrijvende besef ik, dat dit onderdeel van de site een deel uitmaakt van mijn (auto-)biografie.

Tekenen deed ik altijd al; we hadden een vogelboekje ZIEN IS KENNEN!, en daar tekende ik (sommige) vogels uit na (zoals de wielewaal, nr. 328; het gedeelte van de index waar die op stond is door veelvuldig gebruik uit het boekje verdwenen). Ik had niet zoveel met zangvogels, maar wel met de raaf, de specht, of de oehoe (die laatste kwam natuurlijk door een zekere Jan van Oort). Zwanen, lepelaars en vooral blauwe reigers waren ook mooi; die reigers werden geteld in de trein van Haarlem naar Amsterdam; in het Vondelpark in Amsterdam waren er ook veel.

Overigens zie ik net dat vogels in de familie zaten; in mijn boekenkast vind ik Vogelleven in Nederland, een boekje uit 1917 waarvan de omslag stuk is en waarop is geschreven: M. Pieterman 5/5, ’19 (dat is mijn oma, voordat ze getrouwd was (dus het zou een verlovingsgeschenk geweest kunnen zijn) en daaronder, zonder datum: L.M. de Blécourt (dat is mijn tante).

Later, in Terneuzen (ik sla Axel maar over), kwamen daar kastelen en draken bij, vanwege het Geheim Verbond (vgl. Kloderank). Mijn moeder klaagde er over dat de mooiste tekeningen altijd naar Kris Kras gestuurd werden (copiëren en scannen lagen toen nog in de toekomst).

Ondertussen kreeg ik dus tekenles van de Bodt. Wat ik daar vooral van meekreeg, was met ballpen te tekenen; dan kon je niet uitgummen en dan moest het gelijk goed.


Terneuzen, gezien vanaf een dijkje voor de school (rechts)


Veerpont naar Hoedekenskerke

Ook de sluis van Terneuzen (bij het kanaal naar Gendt), de veerpont, de Scheldekade en de watertoren van Terneuzen tekende ik op deze wijze; iets later ging het in kleur.


Op school deelde de tekenleraar kleurpotloden uit, waar je het maar mee moest doen (ik heb daar niets van bewaard). Wèl een impressie, getekend na een Shakespeare-voorstelling (in West Zeeuws-Vlaanderen, naar ik meen Oostburg). Daar is ook een datum op te zien.


De kippen zijn, gezien stijl en datering, ook nog van deze periode.


Toen verhuisden we naar Spijkenisse. En ik kwam op het Montessori Lycem in Rotterdam terecht. Dat kwam goed uit, want ik was in Terneuzen blijven zitten (in de vierde), zodat ik in Rotterdam weer in de vierde terecht kwam.

De Montessori periode vormde een nogal heftige vier jaar. Katya regelde dat ik in de EMKA (het schoolblad terecht kwam), waar ik natuurlijk ook voor tekende (maar er waren ook anderen die dat deden).


Bij het maken van het eerste nummer, teerde ik nog op mijn ervaringen en contacten in Terneuzen; de briefwisseling tussen Koosje en Willemien ging daar op terug (die werd al dra afgesloten). Tevens deed ik een poging in de EMKA het Geheim Verbond voort te zetten. Op een kamp van de NSU, in Uddel in de herfstvakantie van1969 waren we enkele andere schoolblad-redacteuren tegengekomen, die daar wel aan mee wilden doen. Verder dan schuilnamen kwam het evenwel niet. Die waren leuk, maar er zaten geen speurtochten in; en ook geen verslagen. Op deze pagina’s is ook het eerste spoor te vinden van Ténèste, “omgeven door woeste afgronden en diepe dalen” (zie Kloderank en vooral De voormoeders van Lyere in De kastelen van Vironen).

Er waren themanummers over strips en over heksen, alsook over Cinterrrbaasz (met een EMKA Kolders Klaas Klodders Krant). We namen zo hier en daar een stukje over uit Kris Kras, het kinderblad dat veel te vroeg ter ziele was gegaan.

Als hoofdredakteur van de EMKA (we schreven redaxy) kwam ik bovendien (vanaf het nieuwe schooljaar in 1970) in de redactie van Schoolgeklap, een soort tegenhanger van de EMKA, opgezet door docenten.

De tijd op het Montessori werd eveneens gekenmerkt door wat er om ons heen gebeurde: in nummer 1 (jrg. 27) stond de tekst van een nummer van Frank Zappa (van Uncle Meat) en in nummer 8 (niet gevouwen, want we waren maar met z’n tweeën en dat vouwen koste te veel tijd) staat de proklamatie van de Oranje Vrijstaat en zelfs een stuk van Roel van Duyn ‘Over de verovering van de politieke macht door het volk’. In hetzelfde nummer ook de aankondiging van het Popfestival in Kralingen, met o.a. Jefferson Airplane. Bovendien werden toen levenslange vriendschappen opgedaan: met Katya, Frits en Aad.


Omslag jrg. 28, nr. 3

Enkele weken na mijn eindexamen moest ik in dienst (ik had nog net tijd om even naar Wales te gaan). Omdat ik ook in Amersfoort aan het tekenen was, werd ik (toen ik bezig was een S5 te versieren) gevraagd een affiche te maken voor de nierstichting.


Aan het eind van hetzelfde jaar (1972) kon ik mij inschrijven om antropologie te gaan studeren aan de Universiteit van Amsterdam. Vooral het eerste jaar, wonend op de Zilverberg, tekende ik veel. Vooral vogels en kastelen.

Het zijn er tè veel om hier te plaatsen. Dit is dus een selectie.



Enkele van die burchten heb ik veel later ingekleurd en gebruikt voor De kastelen van Vironen (2022).


Dit is het kasteel van Tal (uit 1976); hier met vier torens. Er zijn ook versies met vijf en met twee torens.

Maar ik loop nu enigszins vooruit. Dus terug naar 1974. Mijn tante Lydia, waar ik vaak kwam (op de Prinsengracht 579 en hoofd van de kleuterschool van Vrij) vond dat ik sinds 1968 in ieder geval illustratief was afgedwaald. Even tekende ik dus planten en maakte ik schetsen van Skulla (haar hond). Daar kwam al snel een einde aan.

Misschien was ik even realistisch met lidmaatschap van de PPR.


Maar ook daar sloegen de draken toe.

          

Het Lyceum in Rotterdam bereikte ik ook met Tolkien in mijn bagage (gevonden in de bibliotheek in Terneuzen) en na het transcriberen van het Tengwar, veranderde ook mijn handtekening en was ik een grote aanhanger geworden van de fantasy-literatuur. Dat uitte zich vanzelfsprekend ook op illustratief gebied.


Bij een extra congres van de PPR kreeg minister Van Doorn (in het tweede kabinet Den Uyl) een Fenix in A2 formaat aangeboden. Dat hielp niet; bij de volgende verkiezingen ging de macht over naar de CDA.

Inmiddels (in febr. 1977) was ook de tijd aangebroken voor DRAB, het officieel orgaan van de stichting voor Horror en Fantasy.


Achterkant Drab III, no. 4 (sept. 1977)

In de zomer van 1977 leerde ik ook Tonke kennen. In die tijd had ik wat met oudere vrouwen (ik was verliefd op Marianne). Ik woonde toen even in de Amsterdamse Runstraat (na een paar maanden op de Prinsengracht, waar Lydia was vertrokken). In de Runstraat was ik (behalve voor de PPR) actief in Amsterdam Autovrij, en kwam Luud Schimmelpennick bij me aan de deur. Ik tekende een vrij weinig-zeggend affiche voor die beweging. Op blote voeten en slechts gekleed in mijn ochtendjas liep ik het straatje over om mijn ontbijt te kopen bij bakker Paul Année.

Aan het eind van dat jaar moest ik halsoverkop verhuizen, trok even bij mijn vader in te Hillegersberg (op een steenworp afstand van de Korteweg waar ik eerder had gewoond). We maakten eind 1977 het voorlaatste nummer van Drab. Begin 1978 kwam ik in contact met Ida (20 jaar ouder), die een soort commune wilde beginnen in Bennekom. Omdat de garage die mijn huis zou worden nog niet helemaal klaar was, sliep ik in haar bed. Tekeningen voor de PPR afdeling van Bennekom werkten niet, omdat ik daar niet mijn eigen gang kon gaan. Doedelzak spelen ging ook al niet, want er kwamen klachten van het hotel aan de andere kant. In het najaar van 1979 nam ik weer de benen uit Bennekom; ik werd opgevangen door mijn zusje in de Wagenstraat (Den Haag). Van tekenen kwam die tijd niet zoveel terecht.

Pas toen ik weer in Amsterdam werkte en, eind 1979, een verhouding begon met Hannie, kwam er weer een omslag van Romantropologie.


Voor de vakgroep Euromed maakte ik een soort logo. Het was de stier van de vakgroep die Jeremy (Boissevain) wat te fantastisch vond en niet gebruikte.


Toen Drab even stil lag,1 was er tijd voor Waterman, het tijdschrift van de Hobbitstee in Wapserveen. Of, zoals wij het noemden: “een tijdschrift voor de alternatieve vrouw, man, maatschappij: aards & onaards”. Daar schreef ik al voor;2 maar toen de hoofdredacteur naar Poona vertrok, en het blad geen zin meer vond hebben, besloten wij (dat is Wam Kat, Josti Reef, en ik) het blad voort te zetten. In maart 1980 verscheen nr. 32, met als titel: Waterman overleeft. De redactie was destijds (tijdelijk) gevestigd in Veele, omdat Josti daar met haar partner, een zekere Roel van Duyn, boerin en boer wilden spelen. Zoals we in het voorwoord schreven: “Géén zwanenzang, geen feestelijke begrafenis voor de Waterman. De wereld staat niet stil, wanneer de wereld voor Kees verandert; wij wensen hem alle licht en liefde toe, die hij zoekt bij Bhagwan!” Verderop werden Wam, Josti en ik voorgesteld (ik beperk me tot mijzelf): “onze mystieke tovenaar, met punthoed en sterren, die goed in de politiek thuis is, en niet afkerig is van wetenschap en feminisme”. In dat nummer (waarvoor Josti mijn omslag met een fenix had afgekeurd en verving door haar eigen illustratie), verschenen wèl enkele tekeningen, een marge onderaan p. 10 (en een spiegel daarvan op p. 11):


Alsook de enige Tarotkaart die ik ooit tekende, De Ster, op p. 12. Ook liet ik een verhaal afdrukken, De ridder die bang was voor zijn schaduw, geschreven door Alexander Sippel (dat staat er niet bij), waarvan er eerder verhalen waren verschenen in Drab [zie Tonke]. De tekeningen daarbij waren van mij (met hulp van Ruud [van den Boogaard] voor het paard van de ridder). Ook illustreerde ik een artikel van Josti, over haar opgroeien als protestants kind in Limburg èn over de Bhagwan: “Je moet je verleden afzweren en als verkeerd beschouwen; dat was mis en nu kruip je in een andere huid en ziet het Licht.”


Voor het volgende (dubbel-)nummer, in begin 1981, tekende ik wel de omslag, met luchtkasteel, waterval en vliegenzwam:


Daar stond ook een artikel in van Merlin over moderne hekserij [zie ook de opening van Megaliths]:


In een volgend artikel heb ik verslag gedaan van mijn tocht door België met Remmo Jagersma langs bierbrouwerijen: “... de alternatieve wereld zou de alternatieve wereld niet zijn als er ook niet in alternatief bier werd voorzien. Hoe alternatief zijn wij toch”.

In die zomer was ik in Wales geweest; ik deed er kond van onder de titel: En het woord is vlees geworden, met een boomtekening eerder gebruikt voor een affiche van de voorjaarsconferentie van de NSAV (in 1978).


De titel sloeg geenszins op Wales, en ook niet op Joh. 1: 14, maar was zowel metaforisch als realistisch bedoeld: hoe we woorden gebruiken om illusies te scheppen en hoe we nooit de werkelijkheid kunnen zien (dit is een onvoldoende samenvatting van vier kolommen).

Verder bleef ik tekenen op congressen (vooral AKIH) en rolde er zo af en toe weer een draak uit, zoals de grote worm, waar ik in 2019 voor Alex 6 kaarten van maakte, zodat ze samen konden gaan met zijn MAGIC kaarten.


En toen Cornelie en ik woonden in Pond Square, werd dat huis ook getekend, hoewel het fantasy-huis nog leuker was:


Alles overziend, lag het hoogte- en zwaartepunt van mijn gekras en gekrabbel in de periode 1970–1985. Toen ik pentekeningen maakte voor de PPR en Drab. Natuurlijk was Yvonne (de Vries) bij Drab veel beter en datzelfde gold voor Ruud bij Waterman. In East-Sussex ging ik minder tekenen en meer fotograferen. De Kaarten van Kloderank zijn combinaties van (ingekleurde) oude tekeningen en photographieën. Als ik de kans krijg ... Want creativiteit verdwijnt NOOIT.
1 De twee tijdschriften overlapten: het laatste nummer van drab verscheen in juli 1980; het nummer daarvoor in okt. 1978.
2 Een rubriek Van Goden en Kalenders. Begonnen in het najaar van 1978. Zelfs met aandacht voor Frank Zappa (nr. 28, p. 23).

 

 

Copyright © by Yseult de Blécourt, 2025