
Aan de andere kant van het Goeverneurspark (vlak bij het Drents Museum)
en over het hoofd gezien ...
En er stond ooit een monument op de markt in Assen, voor een bekend
warenhuis, ter nagedachtenis van enkele mensen die waren omgekomen in
19401945. Dat staat er niet meer en is dus ook niet te kieken.
De (waarschijnlijk latere) zwerfstenen op dezelfde plek, zijn door een andere
(voor mij onbekende) fotograaf vastgelegd:

De vijf keien voor een kantoor aan de Overcingellaan 5 liggen er nog wel:

Evenals de keien en keitjes voor de Apotheek Vrederust (in Assen-oost)

En om in Assen-oost te blijven: er ligt ook een rij keien op een openbaar
grasveldje in de Platolaan.

Die zijn geeneens allemaal op één foto te krijgen (en de bovenstaande is er
maar één van de vijf).
Iets dichterbij (vanuit mijn woning gezien) en meer naar het noord-westen
ligt ook een rij keien aan de Thorbeckelaan.

En nog dichterbij dit rijtje zwerfstenen:

Weer iets verder weg, op een rotonde bij Baggelhuizen weer een drietal
joekels van keien:

Er valt te concluderen dat zwerfstenen die althans nu niet als hunebed
herkenbaar zijn (we weten niet of ze het ooit zijn geweest en al dan niet zijn
afgebroken) vooral op openbare, door de gemeente onderhouden stukken gras
zijn geplaatst. Hoe lang ze daar blijven staan, is gissen.
WEER TERUG IN ASSEN
In de Statenzaal van het voormalig Provinciehuis van Drenthe, nu onderdeel van het Drents Museum in Assen, is een muurschildering aangebracht. De kunstenaar was de Oostenrijkse Georg Sturm (18551923); hij maakte deze plaat in 1885.

In een ruim geïllustreerd artikel in het Rijksmuseum Bulletin uit 2013, Rehabilitation for Georg Sturm van de hand van Rob Delvigne & Jan Jaap Heij, staat op p. 44 (fig. 19) de hele muurschildering in de Statenzaal. Op de foto daarvan hangt echter een hangende lamp, precies voor de hunebedbouwers, zodat die helemaal niet te zien zijn. Ze verwijzen naar het boek van: A.J.M. den Teuling & K. van der Ploeg, Van klooster tot museum: De geschiedenis van het gebouwencomplex van het Drents Museum, uit 1985; en naar een artikel van J.J. Heij, De wandschilderingen van Georg Sturm in de Statenzaal van het Drents Museum, in Waardeel 31, 4 (2011), pp. 12-14. Dat boek en artikel heb ik niet nagekeken, en evenmin het vijf jaar latere boek van Delvigne & Heij. Desondanks kon ik zien dat er op de muurschildering in de Statenzaal een jaartal staat: 1885. Op mijn vraag of dat ook het jaartal was van de schildering van de keienstapelaars (dat woord gebruikte ik daar niet), werd ik verwezen naar de informatiebalie en daar keek een dame op haar computer en kwam er niet uit. Later heb ik zelf ook nog gekeken en het enige dat ik vond was dat (de volgende van) die muurschilderingen gemaakt was tussen 1885 en 1887 in dat geval zou Sturm eerst zijn hele werk hebben gedateerd en daarna pas de schilderingen vervaardigd hebben (mij lijkt dat enigszins onwaarschijnlijk, maar met schilders weet je het nooit).
Een verdieping lager was een heuse zwerfkei te bewonderen (om te verorberen).

<>Drentse zwerfkei voor € 6.00<>
Borger Boulders

Op 28 juli was het de wens van Dirk om naar Borger af te reizen, om daar het
Hunebedcentrum te bezoeken; hij heeft de afbeeldingen (althans enkele)
gemaakt bij HEAPS OF STONES. Dus ik vond dat ik hem wel ter wille kon
zijn. We moesten uitstappen bij P&R, want de bushalte die ik kende werd
gerenoveerd (of zoiets) en daar begon het gelijk al: een hele Rotonde vol met
keien.

En maar luttele meters verderop nog meer keien (op het blauwe bordje achter
het verboden voor fietsen bordje staat: N374; enkele kilometers verder, aan
de rechterkant van de weg, liggen D28 en D29.
Deze keien waren allemaal te fotograferen vanaf hetzelfde standpunt. Zo ook
de volgende:



Toen vond Dirk, dat ik maar even moest stoppen met fotograferen (ik was het
met hem eens; als je in Borger bent, kan je wel bezig blijven).

In het Hunebedcentrum aldaar, bleek dat ze geen Nederlandstalige versie van
HEAPS konden uitgeven (dat had Drents Landschap voorgesteld), simpelweg
omdat het Centrum geen uitgever is.
We besloten in het Centrum te blijven (en niet nog naar D28 en D29 te gaan
wandelen die drie kilometer verderop liggen).
Er was ook in het Centrum genoeg te doen (hoewel ik er vaker was geweest
dan Dirk), zeker als je ook oog hebt voor losse keien:

Binnenin het Centrum was er (onder meer) een kleine bioscoop, waar een
(doorlopende) voorstelling draaide waarin werd uitgelegd dat de
stenenstapelaars van de trechterbekercultuur ook de eerste landbouwers
bouwers (althans in Europa) waren, en wat ze onder meer aten. Naast
bramen, bessen, appels en noten, waren dat ook de dieren die ze fokten, zoals
geiten, varkens en koeien.

In de tentoonstelling was Dirk vooral gefascineerd door het puzzelwerk van
de derde generatie onderzoekers, die jarenlang bezig waren geweest om van
de duizenden scherven die gevonden waren op de vloer van D26, 120 potten
te reconstrueren.
Toen werd het tijd voor een versnapering. Omdat ik wist dat ze in het
restaurant ook hunebedden aanboden, waren die niet te weerstaan.


Kei in het restaurant
Achter de kassa in het Centrum zat een dame, die me herkende en zei dat ze
mn buurvrouw was (zo dichtbij dat ze in mn tuin kan kijken, en de panelen
kan zien waar ik zelf voor op de ladder moet klimmen). Ze had een bordje
op met Greet erop.
Ik heb toen stoute schoenen aangetrokken en gevraagd, of we mee terug
konden rijden naar Assen. Dat mocht, maar we moesten dan wel om vijf uur
klaar zijn.
Na het restaurant, hadden we nog net tijd om onszelf vast te leggen op de
gevoelige plaat, voor de Grote van Borger (D27).

Dirk maakte, liggend op zijn rug in het zand, zelfs een foto van beneden af
van de dekstenen; dat zou een unieke tekening (of aquarel) opleveren.
Greet zette ons af op het (privé) pleintje achter mijn woning (en de hare). Zo
konden we, nadat ik mijn rugzak binnen had gezet en Dirk ook nog heel even
daar was geweest (wat van te voren niet in de planning had gelegen), op ons
gemak naar een restaurant kuieren.
Nadat hij klaar was met eten, liet Dirk me daar alleen, zodat hij op zijn
gemak naar het station kon wandelen om nog op tijd de trein naar
Hoogkarspel te halen.