the works and projects of Yseult de Blécourt

 

 

Keienjacht in Assen

Aan de andere kant van het Goeverneurspark (vlak bij het Drents Museum) en over het hoofd gezien ...

En er stond ooit een monument op de markt in Assen, voor een bekend warenhuis, ter nagedachtenis van enkele mensen die waren omgekomen in 1940–1945. Dat staat er niet meer en is dus ook niet te kieken. De (waarschijnlijk latere) zwerfstenen op dezelfde plek, zijn door een andere (voor mij onbekende) fotograaf vastgelegd:

De vijf keien voor een kantoor aan de Overcingellaan 5 liggen er nog wel:

Evenals de keien en keitjes voor de Apotheek Vrederust (in Assen-oost)

En om in Assen-oost te blijven: er ligt ook een rij keien op een openbaar grasveldje in de Platolaan.

Die zijn geeneens allemaal op één foto te krijgen (en de bovenstaande is er maar één van de vijf).

Iets dichterbij (vanuit mijn woning gezien) en meer naar het noord-westen ligt ook een rij keien aan de Thorbeckelaan.

En nog dichterbij dit rijtje zwerfstenen:

Weer iets verder weg, op een rotonde bij Baggelhuizen weer een drietal joekels van keien:

Er valt te concluderen dat zwerfstenen die althans nu niet als hunebed herkenbaar zijn (we weten niet of ze het ooit zijn geweest en al dan niet zijn afgebroken) vooral op openbare, door de gemeente onderhouden stukken gras zijn geplaatst. Hoe lang ze daar blijven staan, is gissen.

WEER TERUG IN ASSEN

In de Statenzaal van het voormalig Provinciehuis van Drenthe, nu onderdeel van het Drents Museum in Assen, is een muurschildering aangebracht. De kunstenaar was de Oostenrijkse Georg Sturm (1855–1923); hij maakte deze plaat in 1885.

In een ruim geïllustreerd artikel in het Rijksmuseum Bulletin uit 2013, ‘Rehabilitation for Georg Sturm’ van de hand van Rob Delvigne & Jan Jaap Heij, staat op p. 44 (fig. 19) de hele muurschildering in de Statenzaal. Op de foto daarvan hangt echter een hangende lamp, precies voor de hunebedbouwers, zodat die helemaal niet te zien zijn. Ze verwijzen naar het boek van: A.J.M. den Teuling & K. van der Ploeg, Van klooster tot museum: De geschiedenis van het gebouwencomplex van het Drents Museum, uit 1985; en naar een artikel van J.J. Heij, ‘De wandschilderingen van Georg Sturm in de Statenzaal van het Drents Museum’, in Waardeel 31, 4 (2011), pp. 12-14. Dat boek en artikel heb ik niet nagekeken, en evenmin het vijf jaar latere boek van Delvigne & Heij. Desondanks kon ik zien dat er op de muurschildering in de Statenzaal een jaartal staat: 1885. Op mijn vraag of dat ook het jaartal was van de schildering van de keienstapelaars (dat woord gebruikte ik daar niet), werd ik verwezen naar de informatiebalie en daar keek een dame op haar computer en kwam er niet uit. Later heb ik zelf ook nog gekeken en het enige dat ik vond was dat (de volgende van) die muurschilderingen gemaakt was tussen 1885 en 1887 – in dat geval zou Sturm eerst zijn hele werk hebben gedateerd en daarna pas de schilderingen vervaardigd hebben (mij lijkt dat enigszins onwaarschijnlijk, maar met schilders weet je het nooit).

Een verdieping lager was een heuse zwerfkei te bewonderen (om te verorberen).


<>Drentse zwerfkei voor € 6.00<>

Borger Boulders

Op 28 juli was het de wens van Dirk om naar Borger af te reizen, om daar het Hunebedcentrum te bezoeken; hij heeft de afbeeldingen (althans enkele) gemaakt bij HEAPS OF STONES. Dus ik vond dat ik hem wel ter wille kon zijn. We moesten uitstappen bij P&R, want de bushalte die ik kende werd gerenoveerd (of zoiets) en daar begon het gelijk al: een hele Rotonde vol met keien.

En maar luttele meters verderop nog meer keien (op het blauwe bordje achter het verboden voor fietsen bordje staat: N374; enkele kilometers verder, aan de rechterkant van de weg, liggen D28 en D29.
Deze keien waren allemaal te fotograferen vanaf hetzelfde standpunt. Zo ook de volgende:

Toen vond Dirk, dat ik maar even moest stoppen met fotograferen (ik was het met hem eens; als je in Borger bent, kan je wel bezig blijven).

In het Hunebedcentrum aldaar, bleek dat ze geen Nederlandstalige versie van HEAPS konden uitgeven (dat had Drents Landschap voorgesteld), simpelweg omdat het Centrum geen uitgever is.
We besloten in het Centrum te blijven (en niet nog naar D28 en D29 te gaan wandelen die drie kilometer verderop liggen).
Er was ook in het Centrum genoeg te doen (hoewel ik er vaker was geweest dan Dirk), zeker als je ook oog hebt voor losse keien:

     

Binnenin het Centrum was er (onder meer) een kleine bioscoop, waar een (doorlopende) voorstelling draaide waarin werd uitgelegd dat de stenenstapelaars van de trechterbekercultuur ook de eerste landbouwers bouwers (althans in Europa) waren, en wat ze onder meer aten. Naast bramen, bessen, appels en noten, waren dat ook de dieren die ze fokten, zoals geiten, varkens en koeien.

In de tentoonstelling was Dirk vooral gefascineerd door het puzzelwerk van de derde generatie onderzoekers, die jarenlang bezig waren geweest om van de duizenden scherven die gevonden waren op de vloer van D26, 120 potten te reconstrueren.
Toen werd het tijd voor een versnapering. Omdat ik wist dat ze in het restaurant ook “hunebedden” aanboden, waren die niet te weerstaan.


Kei in het restaurant

Achter de kassa in het Centrum zat een dame, die me herkende en zei dat ze m’n buurvrouw was (zo dichtbij dat ze in m’n tuin kan kijken, en de panelen kan zien – waar ik zelf voor op de ladder moet klimmen). Ze had een bordje op met Greet erop.
Ik heb toen stoute schoenen aangetrokken en gevraagd, of we mee terug konden rijden naar Assen. Dat mocht, maar we moesten dan wel om vijf uur klaar zijn.
Na het restaurant, hadden we nog net tijd om onszelf vast te leggen op de gevoelige plaat, voor de Grote van Borger (D27).

     

Dirk maakte, liggend op zijn rug in het zand, zelfs een foto van beneden af van de dekstenen; dat zou een unieke tekening (of aquarel) opleveren. Greet zette ons af op het (privé) pleintje achter mijn woning (en de hare). Zo konden we, nadat ik mijn rugzak binnen had gezet en Dirk ook nog heel even daar was geweest (wat van te voren niet in de planning had gelegen), op ons gemak naar een restaurant kuieren.
Nadat hij klaar was met eten, liet Dirk me daar alleen, zodat hij op zijn gemak naar het station kon wandelen om nog op tijd de trein naar Hoogkarspel te halen.

 

 

Copyright © by Yseult de Blécourt, 2025